Είδη γεωργικών μηχανημάτων στη γεωργία

Μπορούμε να κατηγοριοποιήσουμε τα μηχανήματα που χρησιμοποιεί ο γεωργός.

1η κατηγορία : Μηχανήματα έλξεως, μεταφοράς και ανυψώσεως ( τρακτέρ )

2η κατηγορία : Μηχανήματα κατεργασίας εδάφους ( ισοπεδωτές, άροτρα, φρέζες, σβάρνες, κύλινδροι, υπεδαφοκαλλιεργητές ).

3η κατηγορία : Μηχανήματα σποράς και φυτεύσεως, ήτοι α) σπαρτικές : σιτηρών, καλαμποκιού, βαμβακιού, ζαχαρότευτλων, πατατών και β) μεταφυτευτικές μηχανές φυτών και μικρών δένδρων

4η κατηγορία : Μηχανήματα για την περιποίηση των φυτών και την λίπανση, ήτοι : ψεκαστικά, λιπασματοδιανομείς, κοπροδιανομείς, μηχανήματα τεχνικής βροχής

5η κατηγορία : Μηχανήματα συγκομιδής :

Α) Μηχανήματα θεριζοαλωνισμού.

Β) Μηχανήματα συγκομιδής χορτοδετικών φυτών, δεματοποίησης, τεχνητής αποξήρανσης.

Γ) Μηχανήματα συλλογής πατάτας, κρεμμυδιών, φράουλας, ντομάτας, σταφυλιών.

Δ) Μηχανήματα συλλογής βαμβακιού, καλαμποκιού, ζαχαρότευτλων.

6η κατηγορία : Μηχανήματα μεταφοράς και επεξεργασίας γεωργικών προϊόντων

7η κατηγορία : Μηχανήματα ειδικά για τη γεωργία και κτηνοτροφία, ήτοι : αρμεκτικές μηχανές, αυτόματες ποτίστρες ζώων.

Εξέλιξη της γεωργίας από την αρχαία Ελλάδα μέχρι την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως

Μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου (323 π.Χ.) αναπτύχθηκε η βοτανική στη Μεσόγειο και μας κληροδοτήθηκαν κατάλογοι φυτών με ικανοποιητική ακρίβεια. Μετά τη διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σταμάτησε κάθε πρόοδος στη Γεωργία εξ’ αιτίας των επιδρομών των βαρβάρων.

Τον 9^ο  αιώνα καθιερώθηκε το τριετές σύστημα (αγρανάπαυση - σιτάρι - ανοιξιάτικο σιτηρό) και αμέσως μετά το σύστημα της τετραετούς αμειψισποράς. Κατά το Βυζάντιο, ο Ιουστινιανός, έφερε από την Κίνα την εκτροφή του μεταξοσκώληκα με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί και να ακμάσει η σηροτροφία από τον 11^ο έως τον 12^ο  αιώνα.

Στη συνέχεια, στην ανάπτυξη της γεωργίας οι συνέβαλαν Σταυροφόροι, οι οποίοι έφεραν από την Ανατολή πολλά φυτά, άγνωστα μέχρι τότε στη Δύση.

Από το 13^ο αιώνα η Ελλάδα κατακτήθηκε από Φράγκους, Ενετούς και Τούρκους και η γεωργία άλλες φορές βρισκόταν σε ελληνικά χέρια και άλλες σε Ενετικά (κυρίως το γεωργικό εμπόριο). 
Εκ των πιο πάνω αναγραφομένων συνάγεται ότι ούτε λόγος δεν γίνεται ακόμη για την χρήση  τρακτέρ στην καλλιέργειες. 

Γεωργία στην Αρχαία Ελλάδα χωρίς τρακτέρ

Τη νεολιθική εποχή οι Έλληνες καλλιεργούσαν δημητριακά (σιτάρι, κριθάρι και πιθανώς βρώμη και κεχρί) και όσπρια (μπιζέλια, φακή, φάβα). Δεν χρησιμοποιούσαν τρακτέρ αλλά: πελέκεις, λοστούς, τσάπες, λεπίδες δρεπανιών- για την επεξεργασία και συντήρηση των καρπών είχαν: δοχεία αποθηκεύσεως δημητριακών, πίθους, μυλόλιθους, τριπτήρες και γουδιά. Πολλοί από τους τρόπους καλλιέργειας, που εφαρμόζουν και σήμερα ακόμα οι έλληνες χωρικοί σε απομακρυσμένα μέρη της Ελλάδας, χρονολογούνται από τη Νεολιθική εποχή.

Στην εποχή του Ομήρου είχαν για κυριότερη ασχολία τους τη γεωργία, πίστευαν ότι η εισαγωγή των διαφ6ρων καλλιεργειών (σιτηρών, αμπέλου, ελιάς κλπ.) έγινε από θεότητες και μυθικά πρόσωπα. Η καλλιέργεια των σιτηρών και των κηπευτικών δεν ήταν τόσο σπουδαία στην Αρχαία Ελλάδα, όσο ήταν στην Αίγυπτο. Αντίθετα, η εκτροφή των ζώων, η αμπελουργία και η ελαιοκομία αποτελούσαν για πολύ καιρό το σπουδαιότερο μέρος της γεωργικής οικονομίας. Στα κατοικίδια ζώα τους περιλαμβάνονταν η αγελάδα, το άλογο, το γαϊδούρι, τα πρόβατα, οι κατσίκες και τα γουρούνια. Η πτηνοτροφία αναπτύχθηκε μετά την εκστρατεία του Μεγ. Αλεξάνδρου στις Ινδίες, από όπου έφεραν πετεινούς και κότες.